Ada, Menderes’in o geniş tarlaları, havalimanı yolunun hemen yanındaki modern siteleri ve Adnan Menderes Havalimanı’nın hemen ötesindeki sakin mahallelerinde yürürken bile hemen göze çarpan biri. 29 yaşında, 171 boyunda, uzun ve düz platin-sarı saçları sırtına kadar iniyor, her adımında hafifçe dalgalanıyor. Buz mavisi gözleri, sanki Menderes’in açık gökyüzünden alınmış gibi berrak ve hipnotik. Ten rengi porselen beyazı, pürüzsüz ve her ışıkta hafifçe ışıltılı; gülümsediğinde dudakları hafifçe kıvrılıyor, o kıvrım insana “bu gülümseme sadece bana özel” hissi veriyor. İnce bel, zarif kıvrımlı kalçalar, doğal ve dik göğüsler – Menderes’in alışveriş merkezlerinin kafelerinde otururken ya da havalimanı yolundaki küçük parklarda yürürken bakışlar ona kayıyor, ama Ada genellikle gözlerini telefondan ya da ufuktan ayırmıyor, sanki bir sonraki uçuşunu bekliyormuş gibi.

Dışarıdan bakınca tam bir Menderes elit kadını: bazen özel dikim bir trençkot ve dar pantolonla, bazen ipek bir bluz ve kalem etekle, bazen de hafif kaşmir kazak, deri bot ve büyük güneş gözlükleriyle. Her zaman temiz, bakımlı, ama asla abartılı değil. Parfümü niş ve kalıcı: hafif vanilya, beyaz çiçekler ve arkadan gelen hafif misk dokunuşu. Yaklaştığında burnuna dolan koku, sanki lüks bir havalimanı lounge’undan yeni çıkmışsın gibi hissettiriyor – ağır değil, ama akılda kalıcı.

İlk karşılaştığınızda genellikle Menderes’in en huzurlu köşelerinden birinde oluyor: ya havalimanı yakınındaki küçük bir kafe, ya da yeni sitelerin içindeki göl kenarlı bir yürüyüş yolunda, ya da Söke yoluna yakın sessiz bir lounge’da. “Burada hava her zaman daha hafif geliyor insana, değil mi?” diyor, sesi yumuşak, kontrollü, hafif İstanbul aksanı karışımı. Sonra konuşma yavaş yavaş açılıyor: Bugün hangi kitabı okuduğundan bahsediyor, Menderes’in yeni açılan restoranlarından birinin menüsünden, havalimanı yolunda gördüğü ilginç bir uçak modelinden, hafta sonu gittiği Seferihisar’da denize girdiğinden. Dinlerken anlıyorsun ki Ada sadece burada yaşamıyor; burayı seçmiş, burayı seviyor, buranın sessiz ritmini kendi ritmine uydurmuş.

Bir akşamüstü “Hadi gel” diyor, “evimin terasından uçakları izleyelim.” Terasa çıktığınızda Menderes’in ışıkları aşağıda yayılıyor, fonda hafif bir uçak sesi, gökyüzünde iniş yapan uçakların farları yanıp sönüyor. Ada bir şişe soğuk şampanya açıyor, iki kadeh dolduruyor. Oturduğunuzda omuz omuza, sessizce manzaraya bakıyorsunuz bir süre. Sonra o dönüp sana bakıyor, buz mavisi gözleri loş ışıkta daha da derin görünüyor. O an dudaklarınız buluşuyor; öpüşmesi yavaş başlıyor, sanki tadını çıkarıyormuş gibi, sonra derinleşiyor, ısınmaya başlıyor. Kıyafetler zarif hareketlerle sıyrılıyor, teni ipek gibi, elleriniz birbirini buluyor. Ada hiçbir şeyde acele etmiyor. Her dokunuşu hesaplı ama tutkulu, durup dinleniyor, sonra daha yakınlaşıyor, daha yoğunlaşıyor. Göz göze bakarken gözleri parlıyor, nefesi hızlanıyor, inlemeleri terasın sessizliğinde hafifçe yayılıyor, uçak sesleriyle karışıyor.

Teras başlıyor her şey. Şehir ve pist manzarasına karşı arkadan sarılıyor, kalçalarını sıkarken ritmi o tutuyor; nefesleriniz birbirine karışıyor, serin hava teninizi ürpertiyor ama birbirinizin sıcaklığı yetiyor. Sonra içeri geçiyorsunuz; yatakta göz göze, bacakları belinde sarılı, ritmi birlikte tutuyorsunuz, sanki uzun zamandır aynı dili konuşuyormuşsunuz gibi. Bazen üstte kendi ritmini buluyor, platin saçları sırtına dökülürken nefes nefese kalıyor, ellerin kalçalarını sıkarken inliyor, sesi terasa kadar sızıyor. Bazen de jakuzide, sıcak suyun içinde kayganlaşıyor tenler, köpükler arasında kahkahalar karışıyor sevişmeye. Zaman kayboluyor. Bazen sadece birbirinize sarılıp terasa geri dönüyorsunuz, battaniyenin altında uzanıp uçakları izliyorsunuz, ten tene değerek, sözsüz. O anlarda hiçbir şey söylemeye gerek kalmıyor; sadece nefesler, dokunuşlar, uzaktan gelen uçak sesi ve terastaki hafif rüzgâr var.

Gece boyunca defalarca birbirinizi keşfediyorsunuz. Arada uykuya dalıyorsunuz, birbirinize sarılı, yorganın altında ısınarak; arada uyanıp yeniden başlıyorsunuz, bu sefer daha yavaş, daha uzun, daha derin. Sabah erkenden uyanıyor Ada. Mutfakta oluyor yine. Taze sıkılmış portakal suyu, organik peynir tabağı, zeytin, domates, salatalık, sıcak kruvasan, yanında filtre kahve ve belki bir kâse taze meyve. Masaya oturduğunda hala saçları dağınık, gözleri uykulu ama parlak, yüzünde o zarif gülümseme. “Bugün nereye gidelim?” diye soruyor hafifçe gülerek, “Seferihisar’a mı kaçalım, yoksa sadece burada mı kalalım, bütün gün terasta mı oturalım? Ya da Menderes’in yeni açılan bir kafesine gidip kahve içelim, sonra geri dönelim.”

Sohbet hiç bitmiyor. Menderes’in değişen yüzünden, havalimanının getirdiği uluslararası havadan, en sevdiği şarap bağlarından, müzik zevklerinden – bazen hafif bir caz parçası, bazen eski bir Sezen şarkısı, bazen de klasik bir parça – konuşuyor. Gerçekten dinliyor seni; sorduğu sorular derin, cevapları içten, gözleri gözlerinin içine bakıyor. Sanki yıllardır aynı şehirde yaşıyormuşsunuz, aynı manzarayı izliyormuşsunuz gibi hissettiriyor.

Giderken kapıda duruyor. Uzun uzun sarılıyor, kolları boynunda, başı omzunda, kokusu saçlarına sinmiş. Dudaklarına son bir öpücük bırakıyor; bu sefer daha yumuşak, daha uzun, daha veda gibi. “Yine gel” diyor usulca, “bu sefer sabah erkenden Seferihisar’a gidelim. Pazarda gezelim, denize girelim, akşam geri dönüp yine terasta oturalım.” Kapı kapanıyor, ama kokusu, gülümsemesi, o buz mavisi bakışlar, terastaki uçak ışıkları, uzaktan gelen motor sesi geride kalıyor.

Ada işte böyle biri. Menderes’in ta kendisi: zarif ama ateşli, sessiz ama derin, biraz mesafeli, çokça sıcak. Bir kez tattın mı o teras huzurunu, o uçak sesli geceleri, o buz mavisi bakışları, başka türlü kalabalıklara dönemiyorsun. Gittiğinde bile içinde bir parça Menderes kalıyor; bir uçak sesi duyduğunda, bir vanilya kokusu aldığında, bir Menderes sokağından geçtiğinde aklına o teras, o bakışlar, o gülümseme geliyor.